خواب بزرگ (The Big Sleep) - قسمت اول

1. خارجي- استرنوود پليس (sternwood place)- صحنه معروف
 

يک خانه اعياني بزرگ، درندشت و به سبک کاليفرنيايي، با چمن هاي چيده شده و باغ و باغچه بر فراز تپه، جايي که ميداني نفتي متروکه اي قرار داشته که ثروت خانواده از آنجا تامين مي شده است. اتومبيل کوپه کوچکي سربالايي پيموده و جلوي در خانه توقف مي کند و فيليپ مارلو از درونش بيرون مي آيد. در حالي که به در نزديک مي شود فقط فرصت داريم او را چنين معرفي کنيم، مردي خوش قد و قواره، با اعتماد به نفس، خوش پوش.

2. نماي لايي، کوبه اي برنجي با پلاکي زيرش که روي آن نوشته شده: استرنوود
 

3. خارجي- در ورودي- نماي بسته- مارلو- نوريس
 

مارگو در را فشار مي دهد. نوريس در را باز مي کند. نوريس مردي است لاغر اندام با موهايي سفيد و چهره اش متين.
مارلو: من فيليپ مارلو هستم. با ژنرال استرنوود قرار ملاقات دارم.
نوريس ( در را کامل باز مي کند و خود را عقب مي کشد): بله آقاي مارلو. بفرماييد تو.
مارلو (وارد خانه مي شود): ممنون.
نوريس (در حالي که جلو افتاده): به ژنرال مي گم که تشريف آوردين.

4. داخلي- هال ورودي- که همان سبک خانه هاي بزرگ و اشرافي را دارد.
 

نوريس خارج مي رود. مارلو کنجکاو و علاقمند به اطراف نگاهي مي اندازد؛ سپس متوجه چيزي مي شود و به طرفش مي رود. تابلويي است با نشان ها و علائم برجسته نظامي، که پايينش شمشمير و پرچم هاي سواره نظام به صورت ضربدر ديده مي شوند. هنوز غرق تماشاي تابلو است که با شنيدن صدايي خارج از قاب، برمي گردد و کارمن استرنوود را مي بيند که نزديک مي شود. کارمن که 20 ساله است و شلوار راحتي به پا دارد، حدود 2-3 متري مارلو مي ايستد و خيره نگاهش مي کند.
مارلو: صبح بخير.
کارمن (پس از مکثي): قد زياد بلند نيس. هان؟
مارلو: سعي خودمو کردم ولي افاقه نکرد.
کارمن: ولي قيافه ات بدک نيس- اينو احتمالاً خودت ام مي دوني.
مارلو: ممنون.
کارمن (در حالي که به او نزديک مي شود): اسمت چيه؟
مارلو: رايلي... واگهاوس رايلي.
کارمن (که حالا مقابلش ايستاده): اسم بامزه ايه، بوکسوري؟
مارلو: نه کارآگاه خصوصي ام.
کارمن: چي هستي؟!
مارلو: کارآگاهم.
در همين حال نگاه هر دوشان به نوريس مي افتند که بي سرو صدا وارد شده و از دور نگاهشان مي کند. کارمن نگاهي زير چشمي به نوريس مي اندازد و انگار از سوي او شماتت شده باشد، خارج مي شود. مارلو، متفکر و متبسم، با نگاه دنبالش مي کند.
نوريس: ژنرال منتظر شما هستن.مارلو (در حالي که کماکان به کارمن مي نگرد): اون کي بود؟
نوريس: دوشيزه کرمن استرنوود، آقا.
مارلو: وقتشه از شير بگيرين اش. به اندازه کافي بزرگ شده.
نوريس: بله آقا. لطفاً از اين طرف بفرماييد.
از درهاي شيشه اي عبور مي کند و وارد يک گلخانه مي شوند.

6. خارجي- گلخانه- همان شکوه و اشرفيت
 

نوريس، مارلو را در مسيري که به گلخانه ختم مي شود، راهنمايي مي کند.

7. داخلي- گلخانه، که انباشته از گياهان ارکيده است
 

مارلو از لابه لاي انبوه پيچک ها و شاخه ها عبور مي کند. گلخانه همچون تنوري داغ است و رطوبتش عرق بر پيشاني و سبزي اش، غم به دل مي اندازد. هيچ نشده مارلو به رطوبت و گرماي گلخانه عکس العمل نشان مي دهد و عرقي را که بر چهره اش نشسته با دستمال پاک مي کند.

8. نماي متوسط- از ژنرال استرنوود
 

که در ويلچري، وسط گلخانه و قسمتي خلوت تر که پيرامونش را گياهان پيچک هاي آويخته گرفته نشسته است.
ژنرال، آشکارا با مرگ فاصله اي ندارد و فقط چشمان نافذ اوست که جلب توجه مي کند. حتي در اين گرماي خفقان آور نيز بدنش در حوله اي پالتويي و پتوي کلفتي پيچيده شده است، دست هايش با آن رگ و پوست گره خورده، همچون شاخه هاي پيچ در پيچ درختان بر روي پتو قرار گرفته و در حالي که نوريس، مارلو را به درون راهنمايي مي کند، به آنها مي نگرد.
نوريس (توقف مي کند): ژنرال، ايشون آقاي مارلو هستن.
ژنرال خيره به مارلو نگاه مي کند.
استرنوود: بفرماييد بشينين آقا، نوريس ازشون پذيرايي کن.
مارلو مي نشيند و نوريس مشغول آماده کردن نوشابه اي مي شود و پس از انجام اين کار خارج مي شود.
استرنوود: آقا اگه مي خواين، مي تونيد کت تونم در بيارين.
مارلو: متشکرم.
مارلوئ برمي خيزد و کتش را درآورده و روي دسته صندلي آويزان مي کند.
استرنوود: براي هر آدمي که هنوز توي رگ هاش، خون جريان داره اينجا خيلي گرمه. اگه مي خواين سيگارم مي تونين بکشين. لا اقل هنوز از بوش مي تونم لذت ببرم. (سپس در ادامه با لحني حسرت بار) افسوس به حال مردي که به کمک يک واسطه از لذت هاي زندگي بهره مي بره... آقا، شما دارين به بازمانده بخت برگشته يک زندگي پر زرق و برق نگاه مي کنين. مفلوج از هر دوپا... چيزي نمي تونم بخورم و خوابم هم آنقدر کمه که اصلاً نمي تونم اسمشو خواب بذارم. زندگي من مقدار زيادي به همين گرما بستگي دارد. مث عنکبوت نوزاد... وجود ارکيده ها بهانه اي هستن براي گرماي اين گلخانه. از ارکيده خوشتون مياد؟
مارلو: نه زياد.
استرنوود: چيزاي زشت و نامطبوع... جسمشون. مث جسم آدم ها فضاي زيادي رو اشغال مي کنه و بو و عطرشان يادآور بوي تند و شيرين فساده (ناگهان با لحني که تغيير کرده و آرام شده) خب آقاي مارلو از خودتون برام بگيد.
مارلو: چيز زيادي ندارم. 38 سالمه و دانشگاهم رفتم. بلدم انگليسي صحبت کنم البته اگه توي اين حرفه نيازش بيفته. يه وقتي ام توي دفتر دادستاني کار مي کردم. کارآگاه برني اولس پيغام فرستاد که مي خواين منو ببينين.
استرنوود: دوست نداشتين براي دادستان کار کنيد.
مارلو: به خاطر نافرماني از کار اخراج شدم ظاهراً در اين زمينه نمره ام خيلي بالاس.
استرنوود: خود منم همين طور بودم آقا. (دست راست را زير پتو فرو مي برد)
آقاي مارلو راجع به خانواده من، چي مي دونين؟
مارلو (سيگاري آتش مي زند): بيوه اين، ميليونرين، دوتا دختر دارين که يکيشون مجرده و اون يکي ام با مردي به نام راتلج ازدواج کرده و جدا شده. و حالام هر دوشون با شما زندگي مي کنن و هر دو...
(پس از مکثي و در حالي که سنگين نگاه ژنرال را حس مي کند)
استرنوود: ادامه بدين.
مارلو (با بي اعتنايي): و هر دوشون خوشگلن و ... مقاديري سرکش. براي چي مي خواستين منو ببينين؟
استرنوود: دوباره از من حق السکوت خواستن.
مارلو: درباره؟
استرنوود (دستش را از زير پتو بيرون مي آورد و پاکتي سفيد رنگ را به طرف مارلو دراز مي کند): حدود يک سال پيش پنج هزار دلار دادم به مردي به نام جو برودي که ديگه مزاحم دختر کوچيکم نشه...
مارلو: آهان...
استرنوود: منظورتون از آهان چيه؟
مارلو: منظورم آهانه. خبرش به دفتر دادستاني درز نکرده، اگه کرده بود باخبر مي شدم. کي پيگير اين قضيه بود؟
استرنوود: شان ريگمان.
مارلو (که با نرمه گوشش ور مي رود): حتماً دليلي داره که نمي خواين ريگمان اين بارم دنبال کارتون باشه. مي تونم دليلشو بدونم؟
استرنوود: شان ديگه برام کار نمي کنه.
مارلو: پس براي همينه که ديگه اين دور و بر نمي ديدمش.
استرنوود: درسته يه ماهي پيش بدون يک کلمه توضيح کارشو ول کرده و رفت. چيزي که آزارم ميده، همينه. از اونجا که صرفاً کارفرماش بودم، جلوش را نمي تونستم بگيرم ولي بيشتر از اينا روش حساب مي کردم و فکر مي کردم لا اقل ازم خداحافظي مي کنه. شما هم اونو مي شناختين؟
نارلو: بله، از سال ها پيش وقتي از مکزيک جنس قاچاق مي کرد مي شناسمش. ولي من طرف قانون بودم/
استرنوود: به شما احترام مي ذارم اما مي دونين که او فرمانده يکي از تيپ هاي ارتش جمهوري خواه ايرلند بوده؟
مارلو (عرقش را خشک مي کند): نه نمي دونستم. ولي مي دونستم هر کاري مي کنه درست مي کنه. وقتي شنيدم اونو اينجا استخدام کردين. حالا به هر سمتي هيچ کسي به اندازه من خوشحال نشد.
استرنوود: اون حالت دوستم رو داشت. تقريباً مثل پسرم بود. بارها پيش اومد که اينجا کنارم مي نشست و مثل يه خوک عرق مي ريخت و برام حکايت هايي از انقلاب ايرلند تعريف مي کرد ... ولي خب، بگذريم. (پاکت را به دست مارلو مي دهد) بفرمايين.
مارلو پاکت را مي گيرد و از درونش، کارتي همراه با سه سفته بيرون مي کشد.

9. نمايي لايي از کارت در دست مارلو
 

صداي مارلو: آقاي آرتور گونين گايگر کتاب هاي کمياب و چاپ هاي لوکس.
صداي استرنوود: پشتش رو بخونين.
مارلو کارت را پشت و رو مي کند. پشتش، اين دست نوشته به چشم مي خورد: آقاي عزيز، با وجود آن که در پيوست آمده از لحاظ قانوني غير قابل وصول است ولي گمان مي کنم چون واقعاً چيزي جز بدهي شرط بندي نيستند، مايل باشيد پرداخت شوند. با احترام ا.گ. گايگر
نماي خيلي درشت از:

10. سه برگ سفته، که با خودنويس اين تاريخ ها را برپيشاني دارند: سوم سپتامبر. هشتم سپتامبر. يازدهم سپتامبر. تعهد مي کنم مبلغ يک هزار دلار (1000 دلار) در وجه آقاي آرتور گونين گايگر پرداخت شود. کارمن استرنوود
 

11. استرنوود و مارلو (در حالت هاي قبلي)
 

در حالي که استرنوود از روي ويلچرش به مارلو نگاه مي کند.
مارلو: اينا امضاشن؟
استرنوود: بله.
مارلو (ايستاده): آرتور گونين گايگر کيه؟
استرنوود: اصلاً نمي شناسمش.
مارلو: اينو از دخترتون پرسيدين؟
استرنوود: خيالشو ندارم/ اگر هم بپرسم عشوه مياد و طفره مي ره.
مارلو: که اين طور... اونو توي هال خونه ديدم. همين کارو با من کرد.
استرنوود خيره نگاهش مي کند. پس از مکثي. مارلو ليوانش را بالا مي برد، جرعه اي مي نوشد و ليوان را پايين مي آورد.
استرنوود (با تندي): خب بعد؟
مارلو (لحظه اي به او خيره مي ماند): اوي يکي دخترتون، خانم راتلج ام قاتي اين ماجراست؟
استرنوود: فکر نمي کنم، تنها وجه مشترکشون، خون ناجورشونه. و بويان لوس و پرتوقع، زيرک و بي رحمه. کار من هنوز مث بچه هاييه که بال مگس ها رو مي کنن. فکر مي کنم هميشه عادت هاي بدشون رو داشتن. البته بگذريم از عادتاي زشتي ام که خودشون ابداع مي کنن... آقاي مارلو، شايد به عنوان يه پدر، تلخ و بدبين به نظر بيام ولي اين قضيه به اين خاطره که هيچ وقت نفوذ زيادي روي اونا نداشته ام که حالا تازه بخوام به عکسش تظاهر کنم. نياز زيادي ام نيست که اضافه کنم هر مردي که زندگي پر ريخت و پاش منو داشته و حالا توي اين سن و سال مي خواد براي اولين بار، مسئوليت پدرانه اش رو به عهده بگيره. لياقت همين گرفتاري ها رو هم داره (دوباره با تغيير لحن) خب...؟
مارلو (که متفکرانه با نرمه گوشش بازي مي کند): پول بهش بدين.
استرنوود: چرا؟
مارلو: مگه دخترتون اين سفته ها رو امضا نکرده؟
استرنوود: چرا...
مارلو: اين جو برودي که شما پنج هزار دلار بهش دادين، کيه؟
استرنوود: يادم نيست، نوريس، سر پيشخدمتم اونو مي شناسه. فکر مي کنم خودشو قمارباز معرفي مي کرد.
مارلو (با لحني اميدوارانه): «گايگر»ام مي گه که اينا، طلب بردش توي قماره.
استرنوود: شايدم باشه.
مارلو لحظه اي به استرنوود خيره مي ماند.
مارلو: واقعاً اين طور فکر مي کنين؟
استرنوود (پس از مکثي): نه.
مارلو: حدسم اينه که مي خواين شما رو از دست اين گايگر خلاص کنم، هان؟
استرنوود: همين طوره.
مارلو: فقط مي خواين اطلاعاتي راجع به اون کسب کنين يا فقط مي خواين از شرش خلاص شين؟
استرنوود: مي خوام از شرش خلاص شم.
مارلو: يه خورده براتون خرج داره...
استرنوود حرفي نمي زند و فقط با حرکتي نشان مي دهد که مقدار اين هزينه براي او اهميتي ندارد. مارلو لحظه اي به او نگاه مي کند و سپس در حالي که کتش را برداشته، آماده خروج مي شود.
مارلو: خبرام به گوشتون مي رسه.
استرنوود: روز خوبي داشته باشيد آقا.

12. داخلي- گلخانه
 

مارلو که عرق بر پيشاني اش نشسته از گلخانه خارج مي شود. در حالي که با همان پاکت خود را باد مي زند وارد هال ورودي خانه مي شود و نوريس را در مقابل خود مي بيند.
نوريس: خانم راتلج مايلند شما رو قبل از رفتن ملاقات کنن. و ضمناً در مورد پول ژنرال به بنده گوشزد کردن چکي رو به هر مبلغي که مي فرمايين، در اختيار شما بذارم.
مارلو: چطوري گوشزد کردن؟!
نوريس (نيشش باز مي شود): اوه، تازه منظورتونو فهميدم آقا. يادم رفته بود شما کارآگاهين... طوري که زنگ روي دسته صندليشونو به صدا درآوردن...
مارلو: چک هاشونو شما مي نويسين؟
نوريس: بنده اين افتخار رو دارم.
مارلو: خيلي ممنون. در حال حاضر به پول احتياجي ندارم. ولي وقتش رسيد، دستمزدم روزانه 25 دلار به اضافه هزينه هاي اضافي... راستي خانم راتلج از کجا فهميد من اينجام؟
نوريس: شما رو از پشت پنجره ديدن. مجبور شدم بهشون بگم شما کي هستين.
مارلو: خوشم نيومد.
نوريس: اشتباه نکنم آقا. مي خواين وظايفمو بهم يادآوري کنين؟
مارلو: فقط بدم نيومد حدس بزنم (وظايفتون) چيا هستن.
نوريس: از اين طرف آقا.
مارلو در کنار نوريس، به طرف اتاق ويويان مي رود.
نوريس: بفرماييد داخل شين... منتظرتونن.
مارلو: ممنون.

13. داخلي- اتاق نشيمن ويويان
 

اتاق بزرگ است و زنانه، که با اسباب و اثاثيه متنوعي دکور شده. ويويان آن سوي اتاق ايستاده. زيباست و تصوير زني بااراده و با احساس را بر بيننده منتقل مي کند از همان زن هاي کمي خطرناک و غير قابل پيش بيني.
ويويان به مارلو که وارد اتاق مي شود، نگاه مي کند. مارلو هنوز کلافه است و عرق مي ريزد. با بي اعتنايي به ويويان نگاه کرده و گردن و چهره اش را با دستمال خشک مي کند.
ويويان: پس شما يه کارآگاه خصوصي هستين... فکر نمي کردم جز تو کتابا وجود خارجي ام داشته باشن و تازه اگرم وجود دارن، فکر مي کردم مث مرداي حريصي هستن که اطراف هتلا، زاغ سياه مردمو چوب مي زنن ولي خدايا چرا اينقدر پريشون حالين؟
مارلو: آره... ضمناً خيلي ام قدبلند نيستم. دفعه بعد که اومدم. با قيافه خشک و رسمي مي آم. يه کروات سفيد مي زنم و يه راکت تنيس ام دستم مي گيرم.
ويويان: شک دارم اين چيزا موثر باشن. راستي، اين کار پدرم... فکر مي کنين از عهده اش برمي آين؟
مارلو (با لحني تمسخر آميز): خيلي ام سخت به نظر نمي آد.
ويويان: واقعاً؟ فکر مي کردم يه همچين قضيه اي به يه خورده تقلا احتياج داشته باشه.
مارلو: اتفاقاً نه زياد.
ويويان: که اين طور! خب از کجا شروع مي کنين؟
مارلو: از جاي محموله.
ويويان: فکر نمي کردم به جاي محموله هم وجود داره.
مارل.: چرا... توي راهنماي مکاتبه اي «چگونه مي توان با ده درس ساده، کارآگاه شد؟» صفحه 47. با نمودار و نقشه کاملاً نشون داده شده.
ويويان: شما حتماً يه راهنماي ديگه رو خوند بودين: چطور مي توان آدم بانمکي شد؟ ولي من در اين زمينه خيلي جدي هستم آقاي مارلو، پدرم حالش خوب نيست و من مي خوام اين قضيه با کمترين دردسر براش حل و فصل بشه.
مارلو: ومن همون طوري ام حل و فصلش مي کنم.
ويويان: مي فهمم، يعني بدون مخفي کاري هاي حرفه اي؟
مارلو: بدون مخفي کاري.
ويويان: پدرم تاثير خوبي روتون گذاشت؟
مارلو: ازش خوشم اومد.
ويويان: او از شان خوشش مي اومد. حدس مي زنم شان رو مي شناسين؟
مارلو: آره مي شناسمش.
ويويان: احتياجي نيست سر منو گرم کنين آقاي مارلو. پدرم فقط مي خواد اونو پيداش کنين، هان؟
مارلو: خود شما چي؟
ويويان: البته که مي خوام! اصلاً کار درستي نکرد بدون خداحافظي گذاشت و رفت. پدرم اگر چه به رو خودش نمي آره، ولي قبلش شکست. اينو بهتون گفت؟
مارلو: آره، بهش اشاره کرد.
ويويان: اينو هم نمي فهمم براي چي بايد در اين زمينه دست به عصا راه رفت؛ و ضمناً از رفتار شما هم خوشم نمي آد.
مارلو: منم کشته مرده رفتار شما نيستم. من که نخواستم شما رو ببينم. گنده دماغ سر کار عليه ام برام اهميتي نداره. برام مهم هم نيست که از رفتار بنده خوشتون نمياد. آره، رفتارم خيلي بده. تو شب هاي دراز زمستون زانوي غم بغل مي زنم و غصه شو مي خورم. ولي وقتتونو با استنطاق بنده تلف نکنين.
ويويان (خشمگين و عصباني): مردم اين طوري با من حرف نمي زنند
مارلو لبخند مي زند. نگاهش شوخ و تمسخر آلود است. ويويان بلافاصله خشمش را مي خورد، نگاهي به او مي اندازد و حالا گذشته از خشم، چيز ديگري در چهره اش خوانده مي شود.
ويويان: هميشه فکر مي کنين که مي تونين با آدما مث خوک هاي دست آموز رفتار کنين؟
مارلو: اين کارم ضمناً از دستم بر مي آد.
ويويان: خوش به حالتون!
درحالي که به يکديگر خيره شده اند.
مارلو: دقيقاً از چه چيزي وحشت دارين؟
ويويان: پدرم به خاطرشان نبود که مي خواست شما رو ببينه...
مارلو: واقعاً؟!
ويويان:... اگه پدرم ازتون خواسته شان رو پيدا کنين، اين کارو براش انجام بدين.
مارلو (با بي تفاوتي): شايد بتونم. اون کي از اينجا رفت؟
ويويان: يه ماه پيش. يه روز بعدازظهر، بي اون که يه کلمه حرف بزنه، گذاشت و رفت. بعداً اونا ماشينشو توي يه گاراژ خصوصي پيدا کردن.
مارلو: منظورتون از اونا کي آن؟
ويويان (لحنش ناگهان تغيير مي کند انگار دلش را به دست آورده باشد):پس پدرم اينو بهتون نگفت.
مارلو: درباره ريگان حرف زد؛ ولي به خاطر اون نبود که مي خواست منو ببينه. اين همون چيزيه که مي خواستين از زير زبونم بکشين؟
ويويان: مطمئن باشيد اصلاً برام اهميتي نداره چي مي گين.
مارلو (طوري نگاهش مي کند که ويويان خود را جمع و جور مي کند): احتمالاً در اين زمينه دارم وقتتونو تلف مي کنم. خداحافظ خانم راتلج.
ويويان بهت زده به مارلو نگاه مي کند که کتش را از روي مبل برداشته و بلافاصله به طرف در اتاق مي رود.

14. داخلي- هال ورودي
 

مارلو وارد هال خانه شده و به طرف در خروجي مي رود. نوريس وسط هال ايستاده.
مارلو: نوريس، اشتباه کردي، خانم راتلج نمي خواست منو ببينه.
نوريس: ببخشين آقا، من اشتباه زياد مي کنم.
سپس جلو راه مي افتد و مارلو را به طرف در خانه هدايت مي کند.
ديزالوبه

15 و16 نماي لايي- پلاکي برنزي که رويش نوشته شده:
 

کتابخانه عمومي هاليوود.
ديزالوبه:
نمايي خيلي درشت از صفحه اي از يک کتاب نيمه باز که در پيشاني اش نوشته شده: چاپ اول کتاب هاي معروف

17و18 داخلي- کتابخانه
 

تالار مطالعه يک کتابخانه با آدم هايي که پشت ميزها نشسته و مشغول مطالعه اند. مارلو نيز پشت ميزي نشسته و يادداشت برمي دارد. سپس صفحه کاغذ را در جيب بغل گذاشته و برمي خيزد و به طرف ميز کتابدار مي رود و کتاب را تحويل مي دهد.
زن کتابدار: چيزي که دنبالش مي گشتين، پيدا کردين؟
مارلو: بله ممنون.
زن کتابدار: بهتون نمي آد از اونايي باشين که دنبال اولين چاپ کتابا مي گردن...
مارلو: کجاشو ديدين؟ تازه پروانه ام جمع مي کنم.

19. خارجي- کتابفروشي گايگر- نماي معرف
 

نوشته حک شده بر روي ويترين کتابفروشي: نسخه هاي کمياب و غيره
مارلو جلوي کتابفروشي ايستاده، لبخندي مي زند. انگار جايي که دنبالش مي گشته، پيدا کرده. بر روي ويترين کتابفروشي گايگر، با حرف طلايي ظريف همان جمله اي نوشته شده که قبلاً بر روي کارت ويزيتش ديده بوديم: ا.گ. گايگر
نسخه هاي کمياب و چاپ هاي لوکس
مارلو با لبخندي شيطنت آميز عينکي قاب شاخي به چشم مي زند، لبه کلاهش را مي خواباند و وارد مي شود.

20. داخلي- کتابفروشي گايگر
 

کتابفروشي نسبتاً بزرگ است که فقط با چند صندلي چرمي. جاسيگاري هاي پايه دار و يک ميز کوچک باسمه اي چيني تزيين شده، تعداد اندکي کتاب صحافي چرمي روي ميزهاي باريکي قرار دارند و باقي، در قفسه هاي شيشه اي جاي گرفته اند. در حالي که مارلو وارد مي شود. آگنس، مسئول کتابفروشي که زني است جوان و جدي در لباس مشکي، به طرفش رفته و از او استقبال مي کند. معلوم است دارد اداي کتابفروش هاي حرفه اي را درميآورد ولي طرز حرف زدنش نشان مي دهد که چندان هم خشک و جدي نيست.
آگنس: کمکي از دست من بر مياد؟
مارلو: دست بر قضا، يک «بن هور» چاپ 1860 ندارين؟
آگنس (که خيلي سعي دارد خونسردي اش را حفظ کند و متوجه شده با مارلو مشکل پيدا خواهد کرد): يه چي؟!
مارلو: بن هور چاپ 1860؟
آگنس: چاپ اولش؟
مارلو: خير. سومش... هموني که صفحه 116 ش يه غلط چاپي ام داره.
آگنس: متاسفانه نداريم.
مارلو: شواليه اودوبن چي؟ منظورم البته کل مجموعه اس.
آگنس (با لبخندي خشک): اوه، نه، در حال حاضر نداريم.
مارلو (مودبانه): مگه شما کتاب نمي فروشين؟
آگنس (از حالت جدي بيرون مي آيد و با اشاره به کتاب هاي داخل مغازه):پس فکر مي کنين اينا چي ان... گريپ فروت؟
مارلو: البته از اينجا کتاب به نظر مي آن. اصلاً شايد بهتر باشه با خود آقاي گايگر صحبت کنم.
آگنس: فعلاً اينجا نيستن.
مارلو: حيف شد...
ناگهان از خارج از قاب صداي باز شدن در کتابفروشي به گوش مي رسد.
مارلو به مردي که وارد مغازه شده نيم نگاهي مي اندازد؛ مردي ميان سال با شکل و شمايلي که معلوم است کاره اي است و رفتاري آشکارا عصبي و مرموز دارد. نگاهي گذرا به مارلو و سپس به آگنس مي اندازد. نيز با اشاره انگشت به مرد علامت مي دهد که به طرف پستوي کتابفروشي برود. مارلو به روي خودش نمي آورد که متوجه اين بازي شده.
مرد با سرعت به طرف انتهاي مغازه مي رود. آگنس دکمه اي را فشار مي دهد. دري در قسمت ديوار عقبي باز مي شود و مرد با عجله به درون مي رود.
آگنس (به مارلو): گفتم که آقاي گايگر اينجا نيستن.
مارلو: شنيدنم چي گفتين... احتياجي نيست سرم داد بزنين... همين حالاشم ديرم شده و بايد برم در مورد «سراماک»هاي آرژانتيني سخنراني کنم.
(واژه سراميک را بد تلفظ کرده)
آگنس (با خشکي تصحيحش مي کند): منظورتون سراميکه. تازه آرژانتيني هم نيستن، مصري ان.
مارلو: پس شما واقعاً يه زماني کتاب مي فروختين، هان؟ خب ظاهراً بايد بچسبم به همون کتابخونه عمومي يا شايدم بهتر باشه کتابفروشي اون ور خيابونو امتحان کنم.
آگنس (خيلي جدي): همين کارو بکنين.
مارلو: خيلي ممنون.
آگنس با نگاه تندي مارلو را که خارجي مي شود، بدرقه مي کند.

21. نماي تراوالينگ- مارلو
 

مارلو به آن سوي خيابان رفته و وارد کتابفروشي شلوغ و کوچکي مي شود که کتاب هاي رنگ و رو رفته دست دوم مي فروشد، تعدادي مشتري معمولي در مغازه هستند و کتاب ها را ورق مي زنند.
زن جواني با عينک و موهاي مشکي، که ظاهراً صاحب کتابفروشي هست، ته مغازه ايستاده. مارلو به طرفش مي رود.
صاحب مغازه: کاري مي تونم براتون انجام بدم؟
مارلو: امکان داره لطفاً يه محبت کوچيکي بهم بکنين؟
صاحب مغازه: نمي دونم بستگي داره چي باشه.
مارلو: صاحب مغازه گايگر رو، اون طرف خيابون مي شناسين؟
صاحب مغازه: فکر کنم به طور گذرا ديدمش.
مارلو: يعني گايگر رو از روي قيافه مي شناسين؟
صاحب مغازه: به نظرم؛ ولي بهتر نيست برين مغازه اش و خودتون سراغش رو بگيرين؟
مارلو: اين کارو قبلاً کردم. اطلاعاتي هم درباره نسخه هاي کمياب دارين؟
صاحب مغازه: مي تونين امتحانم کنين.
مارلو: درباره نسخه 1860 «بن هور» چاپ سوم، که در صفحه 116 ش هم اشتباهاً يه خط دوبار چاپ شده، احتمالاً چيزي مي دونين؟
زن با شک و ترديد به طرف کتاب پرورقي رفته و شروع مي کند به ورق زدنش.
مارلو: يا نسخه 1840 شواليه اودوبن؟
زن دست از ورق زدن برداشته و کتاب را مي بندد و دوباره به طرف مارلو مي رود.
صاحب مغازه: هيچ کس چيزي نمي دونه. چون همچين نسخه هايي وجود ندارن.
مارلو (در حالي که زن پرسش گرانه نگاهش مي کند): ولي دختري که توي مغازه گايگر بود اينو نمي دونست.
صاحب مغازه: حالا مي فهمم.... قضيه کم کم داره برام جالب مي شه.
مارلو: من يه کارآگاه خصوصي ام که دارم در مورد پرونده اي تحقيق مي کنم. شايد سوالاي سختي مي پرسم؛ البته به نظر خودم زياد سخت نمي رسن.
صاحب مغازه (پس از مکثي): گايگر چهل و خرده اي ساله س، با قد متوسط، کمي چاق، چهره اي گوشتالو با سيبيلي به سبک چارلي چان. خوش پوشه، کلاه سرش نمي ذاره، وانمود مي کنه که از عتيقه جات سردر مي آره در حالي که چيزي دربارشون نمي دونه. و بعد... راستي، چشم چپش هم شيشه ايه.
مارلو: با چنين توصيفي اگر مي خواستين کارآگاه خوبي مي شدين.
صاحب مغازه: ممنون. همين حالاس که بارون بگيره. مي خواين صبر کنين که بياد بيرون؟
مارلو: آره...
در پشت آنها و از پنجره، ويترين مغازه گايگر قابل رويت است.

22. داخلي- مغازه کتابفروشي- شب (باران)
 

بيرون باران شديدي مي بارد. خانم صاحب مغازه که زني است جوان و قدري هم روشنفکر به نظر مي رسد، به پنجره نگاه مي کند.
صاحب مغازه (معذب): اين ماشين گايگره که جلوي مغازش توقف کرده.
مارلو (که او هم دارد همان منظره را نگاه مي کند): اون که باهاشه، کيه؟
صاحب مغازه: اسمش کارول لاندگرنه مث سايه دنبال گايگره.
مارلو: ممنون
صاحب مغازه: اگه يه زماني دنبال کتابي بودين...
مارلو: يه بن هور چاپ 1860
صاحب مغازه: اونم بايه اشتباه چاپي... به اميد ديدار.
مارلو: به اميد ديدار.
مارلو از کتابفروشي خارج مي شود. بيرون باران شديدي مي بارد. از مغازه گايگر مرد مسني خارج مي شود. در کنارش کارل لاندگرن ايستاده و چتري را که به دست دارد، باز مي کند و بالا سر گايگر مي گيرد و تا دم اتومبيل همراهي اش مي کند. گايگر سوار اتومبيل شده و خود را پشت فرمان جاي مي دهد. مارلو که خود را به آن سوي خيابان و به اتومبيلش رسانده به آنها نگاه مي کند. سپس او نيز سوار اتومبيلش مي شود.
ديزالوبه:

23. نماي لايي:

تابلويي بر يک تير چراغ برق باران خورده که نام محله را مشخص مي کند: لاورن تريس (Laverne Terrace)
ديزالوبه:

24. نماي عمومي. شب (باران) قسمتي از لاورن تريس
 

خياباني باريک که يک طرفش سربالايي مي رود و طرف ديگرش، در سرازيري، خانه هايي کلبه مانند که به طور پراکنده ساخته شده اند و بنابراين طوري قرار گرفته اندکه سقفشان زياد بالاتر از کف خيابان نيست. بوته ها و پرچين ها جلوي خانه ها را پوشانده اند. درخت هاي باران خورده کنار اين جاده تاريک رديف شده اند. چراغ هاي جلوي اتومبيل پديدار مي شود. (اتومبيل) کوپه گايگر است که جلوي گاراژ خانه کوچکي که به واسطه پرچيني مربعي شکل تقريباً از ديده پنهان شده، توقف مي کند. گايگر از اتومبيل خارج شده و در پس پرچين ناپديد مي شود.
ديزالوبه:

25. داخلي- اتومبيل مارلو- شب (باران)
 

مارلو در اتومبيلش پشت فرمان نشسته و خانه گايگر را زير نظر دارد که ناگهان متوجه نور اتومبيل ديگري شده و بلافاصله خود را در صندلي اش فرو مي برد.
ديزالوبه:

26. خارجي- لاورن تريس- شب (باران)
 

کروکي سياه رنگي در مقابل خانه گايگر توقف مي کند. چراغ هايش خاموش مي شوند. زني باراني پوش از آن خارج مي شود. تاملي مي کند و نگاهي به پيرامونش مي اندازد. چهره اش قابل تشخيص نيست. زن پشت پرچين ها ناپديد مي شود. صداي ضعيف زنگ در، به صدا درمي آيد، مردي در خانه را به رويش باز مي کند و زن به درون مي رود.

27. داخلي- اتومبيل مارلو- شب (باران)
 

مارلو با پوزخندي به زن ناشناس در خارج از قاب نگاه مي کند. حالت چهره اش به گونه اي است که انگار اتفاقاتي در شرف وقوع اند.

28. خارجي- اتومبيل مارلو- شب (باران)
 

مارلو از اتومبيل بيرون آمده، باراني اش را تن مي کند و به طرف اتومبيل زن ناشناس مي رود. سپس در طرف راننده را باز کرده و به قسمت کنار فرمان و به شناسنامه اتومبيل نگاه مي کند. اتومبيل متعلق به کارمن استرنوود است. مارلو دوباره در اتومبيل را بسته و به طرف اتومبيل خود مي رود.

29. داخلي- اتومبيل مارلو- شب (باران)
 

مارلو در صندلي اتومبيل خود فرورفته و در انتظار، سيگار مي کشد و هراز گاه، نگاهي به طرف خانه گايگر مي اندازد. ناگهان نور سفيد تندي مثل نور صاعقه از پنجره خانه گايگر به بيرون مي تابد و خاموش مي شود. بلافاصله جيغ گوشخراش زني به گوش مي رسد. مارلو از اتومبيل خارج شده و به طرف خانه مي رود.

30. خارجي- خانه گايگر- شب (باران)
 

مارلو با عجله پرچين را دور مي زند. در فاصله بين حاشيه خيابان و قسمت جلوي خانه، يک پل عابر پياده چوبي وجود دارد. مارلو از روي پل مي پرد و خود را به جلوي در خانه مي رساند. درست در همان لحظه، صداي شليک دو گلوله از درون خانه به گوش مي رسد.
مارلو درجا ميخکوب مي شود. از داخل خانه، صداي ناله و افتادن جسمي بر روي زمين و سپس گام هايي که به سرعت دور مي شوند. به گوش مي رسد. مارلو به آن سوي نرده ها نگاه مي کند ولي راهي که به پشت خانم ختم مي شود، به چشمش نمي آيد. سرجايش مي ماند و گوش مي سپارد. نوري از داخل خانه و از وراي پرده ها به بيرون مي تابد. از خارج قاب و از فاصله اي دور، صداي دويدن کسي به گوش مي رسد.

31. خارجي- راه پله هاي عقبي- نماي نزديک- شب (باران)
 

دوربين پاهاي مردان را نشان مي دهد که با سرعت راه پله هاي باران خورده را پشت سر مي گذارند. پاها را بر روي مسير باران خورده، تعقيب مي کنيم تا اين که خود را به اتومبيلشان مي رسانند.

32. نماي عمومي- گذر پايين خانه گايگر- شب (باران)
 

موتور اتومبيلي روشن مي شود و غرش کنان به راه مي افتد. درست قبل از آن که از ديدرس خارج شود، اتومبيل دومي از زير شاخ و برگ درختان ظاهر شده و با سرعت در پي آن يکي رهسپار مي گردد.

33. خارجي- خانه گايگر- قسمت جلوي خانه- شب (باران)
 

هنوز صداي اتومبيل ها که در دوردست گم مي شوند، به گوش مي رسد. مارلو گوش تيز کرده وقتي دوباره سکوت حاکم مي شود. در جلوي خانه را فشار مي دهد و آن را بسته مي يابد. در آن سوي نرده هاي چوبي پل و دور از دسترس پنجره هاي بزرگ شيشه اي خانه قرار دارند. مارلو از روي نرده هاي مي پرد، لگدي به پنجره دست راستي مي زند و خود را به درون خانه مي رساند.

34. خانه گايگر- اتاق نشيمن- شب
 

مارلو از طريق پنجره به داخل ميرود. اتاق بزرگي است با سقفي از ستون هاي چوبي، کاغذ ديواري قهوه اي که نوارهايي از طرح ها و موتيف هاي چيني بر رويش نقش بسته، قفسه هاي کوتاه کتاب، يک ميز، چند قاليچه ضخيم و تعدادي کاناپه و معجوني از انواع و اقسام اشيا سرزمين هاي مشرق آسيا. در انتهاي اتاق، کارمن استرنوود، صاف و بي حرکت بر روي صندلي بزرگ چوبي نشسته و جامه اي ابريشمي بر تن دارد که معلوم است با عجله توسط کسي ديگر بر او پوشانده شده. چشم هاي کارمن، حالتي عجيب و غير عادي دارد. انگار متوجه حضور مارلو نشده است. طوري رفتار مي کند که گويي کار خيلي مهمي انجام مي دهد و درست هم انجامش مي دهد. راضي به نظر مي رسد لبانش به لبخندي گشوده شده است. هرازگاه، آرام مي خندد.
جلوي پايش، گايگر در مقابل يک مجسمه سر الهه اي باستاني روي زمين افتاده و معلوم است که مرده. چشم مجسمه عدسي يک دوربين است و به طرف جايي که کارمن نشسته نشانه رفته است. يک حباب مصرف شده فلاش عکاسي کنار مجسمه افتاده. مارلو به همه اين چيزها نگاه مي کند و نفسي مي کشد. هواي خانه سنگين است و بوي نامطبوعي به مشام مي رسد. به طرف ميز کوچکي مي رود که رويش تنگ مايعي تيره رنگ و دو ليوان قرار دارد. مارلو تنگ را بو مي کشد و از بوي تندش چهره در هم مي کشد. سپس به طرف کارمن مي رود.
مارلو: سلام، منو يادت مي آد؟
به نظر نمي رسد که کارمن او را مي بيند.صداي خنده هاي آرام و کوتاهش، تنها پاسخي است که به وي مي دهد. مارلو نزديک تر رفته و کشيده اي به او مي زند.
اين عمل عکس العملي از سوي کارمن به دنبال دارد. مارلو، کشده اين محکم تر به او مي زند. کارمن کمي به خودش آمده و لبخندي ديوانه وار و موذيانه تحويلش مي دهد.
مارلو: روي ابرا سير مي کني، بيا پايين و خانوم باشد. مي دوني اينجا چه خبر شده؟
آگنس (با حالتي غير عادي): من تورو مي شناسم، واگهاوس رايلي.
مارلو: گايگر اينجا روي زمين چکار مي کنه؟
مارلو با عصبانيت کارمن را تکان مي دهد.
مارلو: اينجا جلوي پات يه مرد مرده افتاده، چه جوري اين اتفاق افتاده؟
آگنس: رايلي، خيلي حرف مي زني...
مارلو: بلند شو .
مارلو کمک مي کند تا کارمن سرپا بايستد.
مارلو: بذار يه قدمي بزنيم.
مارلو يکي دو بار دختر را در طول اتاق را مي برد و سپس کمک مي کند تا روي کاناپه اي دراز بکشد و بعد به طور ناخودآگاه، انگار دستش را به چيز کثيفي زده باشد، دستش را با کتش تميز مي کند.
مارلو: اينجا دراز بکش و آروم باشد.
آگنس: باشه رايلي.
مارلو به طرف مجسمه و جسد گايگر برمي گردد. دوربين مخفي شده را بررسي مي کند. از کليشه خبري نيست. جسد گايگر را برمي گرداند تا زيرش را نگاه کند. کليشه آنجا هم نيست. متفکر و با چهره اي درهم کشيده به دختر نگاه مي کند... سپس به عقب خانه مي رود.

35. داخلي- خانه گايگر- اتاق هاي عقبي- شب
 

مارلو نگاهي گذرا به حمام و آشپزخانه مي اندازد، تاملي مي کند و در بسته آشپزخانه را امتحان مي کند و سپس پنجره اي را که با ديلم باز شده، بررسي مي کند. جاي خراش ها کاملاً بر روي چوب هويداست و باران، بي سر و صدا به درون مي ريزد. سپس به طرف اتاق خواب مي رود که به اتاق نشيمن متصل است. به طور گذرا نگاهي به داخل گنجه مي اندازد که لباس هاي مردانه در آن آويزانند و سپس يک جا کليدي را برمي دارد که روي ميز توالت و کنار ساير محتويات جيب هاي گايگر پول، دستمال و غيره قرار داده اند.

36. داخلي- خانه گايگر- اتاق نشيمن- شب
 

مارلو برمي گردد و کشوهاي ميز را باز مي کند. در يکي از آنها، يک قوطي فلزي پيدا مي کند که قفلش را با کمک کليدهاي گايگر باز مي کند و از درون آن، کتابي جلد چرمي بيرون مي کشد.

37. نمايي لايي: از کتاب در دستان مارلو
 

آهسته کتاب را ورق مي زند و به نمايه و دست نوشته اي کدگذاري شده مي رسد که دست خطش شبيه همان دست نوشته و سفته هاي مشکوکي است که ژنرال استرنوود در اختيارش گذاشته.

منبع: فيلم نگار30